Önceki Red Faction oyunlarını hatırlayanlar bilirler. Bazı duvarları makinelerle, silahlarla yıkmak, kilitli kapıların hemen yanındaki duvarları parçalayarak ilerlediğimiz, hareketli bir FPS oyunuydu. Bir ara ikincisini duydum ama yanlış hatırlamıyorsam oynama fırsatım pek olmadı. Daha sonra ise uzun süre Red Faction ismini duymadık. Volition bu ismi tekrar canlandırmak istemiş olsa gerek, "Guerrilla" uzantısı ile tekrar karşımıza çıkmaya hazırlanıyor. Ayrıca bu sefer FPS değil, TPS kamerası ile… Videoda özellikle binaların patlamalardan etkilenmesi ve yıkılmaları etkileyici görünüyor. O zamanlar da biraz lineer şekilde de olsa bazı "önceden belirlenmiş" duvarları yıkıp parçalayabilmek değişik ve etkileyici gelmişti oyunculara. Bakalım benzer etkiyi yaratabilen iyi bir oyun olabilecek mi… PC, PS3 ve Xbox için geliştirilen oyunun bu yıl içinde çıkması bekleniyor ancak tarihi şimdilik net değil. Gerçi Amazon'da 6.9.2009 gibi bir tarih var ama biliyorsunuz bu işler hiç belli olmaz

Ve sonunda geldi. Yeni nesil konsollara eski neslin kralı Street Fighter 4 sonunda çıktı. İlk etapta Playstation 3 ve Xbox 360 için çıkan Street Fighter 4'ün incelemesi PCLABS'ta.

ARE YOU READY ? FIGHT !

Video oyunlarıyla hiç ilgisi olmayanların bile hakkında az da olsa bir fikri olduğunu tahmin ettiğim Street Fighter fenomenini incelemeden önce Street Fighter tarihine bir göz atalım. İlk Street Fighter arcade makinelerde 1987 senesinde çıkmıştı. Ryu adı verilen kahramanı seçilip 10 farklı dövüşçüyü dövüş turnuvasında yenmeye çalışılıyordu. 1991 senesinde çıkan Street Fighter 2 ise serinin en iyi oyunu olarak tarihe geçti, gönüllerde yer etti. 1992'de Super Nintendo'ya daha sonra da PC'ye port edilen oyun yıllar boyunca çeşitli konsollarda çıkmaya devam etti. Birçok oyuncunun ise SF fenomeni ile ilk tanışması bir atari salonunda olmuştur. Orada geçirilen saatlerin ve yaşanılan anıların ömür boyu zihinde yer ettiği bilinir. Street Fighter alpha serisi 1995 yılında seriyi devam ettiren oyun olmuş, yeni karakterlerin katılımıyla beraber süper turbo barın sunumu oyuna farklı bir boyut kazandırmıştır. Daha sonra çıkan Street Fighter 3 ise tam anlamıyla hayal kırıklığı yaratmış, birçok SF aşığı tarafından göz ardı edilerek SF 2 ile yola devam edilmiştir. SF3'ten sonra Playstation 2 ve diğer konsollara çeşitli SF oyunları çıkmış, bunların çoğu oyunun özünü değiştirmezken, SF2'den sonraki boşluğu doldurmakta yetersiz kalmıştır. Ve geldik 2009'a… Street Fighter fenomeni muhteşem bir dönüşle karşımıza çıkıyor. Street Fighter 4 son yıllardaki en güzel dövüş oyunu ( oyunlarından biri ama subjektif davranıyorum en iyisi benim için ) olarak Playstation 3 ve Xbox 360 konsolları için piyasaya çıktı, bize de incelemek düştü.

K.O. ! YOU WIN !

Street Fighter 4 günümüze eski değerlere bağlı kalarak mükemmel bir şekilde uyarlanmış. Oyun ilk duyurulduğunda birçok oyun sever 3D bir Street Fighter oyunun çıkmasından endişe ediyordu. Street Fighter 4 ise eskiye sadık kaldı ve 2D olarak çıktı. Oyun 2D olmasına 2D ama arkadaki görseller 3 boyutlu ve karakterlerin animasyonları çok canlı. Arkaplandaki cisimlerin veya insanların dövüşle etkileşimli olması ise olaya ayrı bir tad katıyor. Örnek olarak verirsek; Asya'da şehir içinde geçen dövüşte, dövüşçüler arkaplanda bulunan insanların yanına düşerse arkaplandaki insanlar yüzlerini çeviriyorlar, çeşitli tepkiler veriyorlar. Guile'in arkaplanı olarak bilinen uçaklı arkaplanda ise, uçak yerde hareket ederken dövüşçülerden biri havadan bir hareket ile uçağın bir kanadını kırabiliyor Bunun dışında aynı arkaplanda gece-gündüz oynanabilme opsiyonu da atmosfere katkıda bulunuyor. Gündüz Asya'da şehir içinde herkes sokakta iken, gece sadece sokakta sızan bir ayyaş var size eşlik eden. Görsellerle ilgili söylenebilecek başka birşey ise dövüşçülerin ultra kombo yaparken kameranın yakına girmesi ve ultra'yı yapacak dövüşçünün yüzünü 1-2 saniye göstermesi var. Bu esnada rakibin yüzü korkudan çok komik hale geliyor. 1-2 saniye sonra kamera normale dönüyor ve ultra kombo yapılıyor. Oyunda animasyonlar o kadar güzel ki, dövüşmekten bıkmıyorsunuz. Aynı ultra komboyu 50 değil 500 kere yapsanız bıkmıyorsunuz, her seferinde ayrı bir güzel geliyor insana. Ultra kombodan bahsetmişken, dövüş sistemi hakkında bilgiler vereyim:

Eski SF'lere göre normal vuruşlardan aldığınız zarar SF4'te biraz daha az, bu sayede dövüşler biraz daha uzun sürebiliyor, rakip sizi 2 kombo ile kilitleyip maçı kazanamıyor. Her karakterin dövüşte Süper Bar ve Revenge Bar'ı bulunuyor. Rakibe vurdukça ve kısmen yediğiniz darbelerden sonra süper barınız dolmaya başlıyor. Süper barı doldurduğunuz zaman her karakterin normal kombolardan daha güçlü olan hareketi süper komboyu yapabiliyorsunuz. Alternatif olarak ise özel bir hareketi bütün yumruk tuşlarına veya bütün tekme tuşlarına basılı tutarak ( hareket tekme ile yapılıyorsa tekme tuşlarına, yoksa yumruk tuşlarına ) yaparsanız bu özel hareket rakibe daha çok zarar veriyor. Buna EX özel hareket adı verilmiş oyunda. EX hareketler toplamda 4 bardan oluşan süper barın 1 barını yiyor. Yani EX yapabilmek için en az 1 barınızın dolu olması gerekiyor. EX'lerin bir diğer avantajı da durdurulması daha zor olması. Şöyle ki: Blanka'nın yuvarlanma hareketini düşünün. Eğer bunu normal tuşla yaparsanız, rakip de size o sırada birşey fırlatırsa sizin canınız azalıyor, hareketiniz iptal oluyor, yere düşüyorsunuz. Ama bu hareketi EX ile yaparsanız, o fırlatılan şeyden etkilenmeyip rakibe vurabiliyorsunuz.

EX'li ve normal hareketin farkını bu videodan görebilirsiniz:

Süper barınız setten sete saklanıyor, sıfırlanmıyor. Revenge Bar ise setten sete sıfırlanıyor. Revenge Bar SF4'te dövüşlerin dengesinde çok önemli bir etken. Şöyle ki: Revenge Bar siz darbe yedikçe doluyor, revenge Bar'ınız % 75 oranında dolduğu zaman ultra kombo yapabiliyorsunuz. Özellikle de bir ultra kombo yerseniz Revenge bar'ınız oldukça fazla doluyor ve rakibe kendi ultra kombonuz ile karşılık verme şansınız oluyor. Şöyle bir dövüş hayal edin: Maça çok kötü başladınız ve üst üste aldığınız darbelerle canınız yarıya indi. Bu darbeler sonucu revenge barınız doldu . Şimdi intikam alma zamanı ! Rakibe ultra komboyu yedirebilirseniz aynı oranda darbeyi rakibe vurmuş oluyorsunuz, bir anda dövüş dengeye geliyor. Ultra komboları rakibe yedirmek için doğru zamanı beklemek çok önemli. Ultra komboların normal hareketlere göre çok daha zor yapıldığı düşünülürse, doğru zamanda ultrayı bilinçli bir şekilde yapmak ( şans dışında ) oldukça zor. Bu konuda pratik yaparak ustalaşabilirsiniz, tabi seçtiğiniz karakterin ultrasının ne kadar zor veya kolay olduğu da önemli burada.

SF4'te tutup atma hareketleri de eskiye oranla daha zorlaştırılmış. İleri veya geri tuşuna basılı tutarken hafif yumruk ve hafif tekmeye aynı anda basılı tutarak rakibi tutup atabiliyorsunuz. ( Genelde ) Ama tutup atma işlemini başarıyla gerçekleştirmek için rakibe eskisi gibi yakın olmak yetmiyor tam anlamıyla rakibin "dibinde" olmanız gerekiyor. Ayrıca rakibi bayıltmak için SF2'ye göre çok daha fazla vurmanız gerektiğini gözlemledim. Ortalama olarak 8-9 dövüşte bir bayılma sahnesiyle karşılaştım.

ULTRA COMBO FINISH , YOU WIN !

Street Fighter 4'te başlangıçta 16, açılabilir karakterlerle birlikte toplamda 25 karakter bulunuyor. Başlangıçta bulunan karakterler: Abel, Crimson Viper, Balrog, Blanka, Chun-Li, Dhalsim, E.Honda, Guile, M.Bison, Ken, Ryu, El Fuerte, Rufus, Sagat , Vega ve Zangief, sonradan açılabilenler: Gouken, Sakura, Gen, Cammy, Dan, Akuma, Rose, Fei Long ve Seth. Street Fighter serisine yeni katılan karakterler: Abel, C.Viper, El Fuerte, Rufus ve Seth. Eski Street Fighterlardan SF4'e gelen karakterlerin komboları yine aynı tuşlarla yapılırken, bazılarına birkaç ekstra hareket , ayrıca süper ve ultra komboları gelmiş. Bunun dışında yine karakterlerin bir kısmının komboları dairesel hareketlerden oluşurken diğer kısmı çizgisel. Blanka, Guile, Balrog, Vega, M.Bison'ın komboları çizgisel ( geriye basılı tutup ileri yumruk, ileri tekme veya aşağıya basılı tutup yukarı tekme, yumruk gibi ) iken, Ken, Ryu, Sagat, Dhalsim gibi karakterlerin komboları dairesel ( aşağı ileri tekme, yumruk, geri aşağı ileri yumruk vs… ) hareketlerden oluşuyor. Dövüşçüden dövüşçüye değişen başka bir olay ise her bir karakterin hızının , aldığı zararın oranının değişmesi. Sagat, Balrog gibi karakterler oldukça ağır hareket ederken, Ken , Guile, Cammy , Sakura oldukça hızlı hareket edebiliyor. Buna benzer bir şekilde Dhalsim'ın canı yediği kombolara bağlı olarak daha fazla azalırken Zangief'inki çok daha az oluyor. Özellikle karakterlerin hızlı veya yavaş hareket etmesi eski SF'lere göre SF4'te çok belirgin bir şekilde oynanışa etki ediyor. SF4'te eski SF'ciler yeni karakterler yerine eski SF'lerden kalan karakterlerle oynamayı tercih ediyor. Multiplayer'da % 90 oranında rakiplerim ya Ken ya da Ryu'yu seçti. Benim kişisel tercihlerim ise Blanka, Guile , Cammy ve Balrog oldu.

YOU WIN, PERFECT !

Her dövüş oyununda olduğu gibi SF4'te de Arcade modu mevcut. Arcade modunda 8 zorluk seviyesinden birini seçerek ( easiest, very easy, easy, medium, medium-hard, hard, very hard ve hardest ) 9 farklı dövüşçüyü alt ederek oyunu bitirmeye çalışıyorsunuz. Arcade modunun eski SF'lerden farklı olan kısmı, son dövüşten önce azılı rakibinizle kapışmanız. Rival fight adı verilen bu dövüşlerde her dövüşçünün çeşitli nedenlerden dolayı pataklamak istediği başka bir dövüşçü var. Rival dövüşlerinden önce dövüşçüler farklı bir açılış sahnesi ile karşımıza çıkıyor, birkaç söz düellosundan sonra birbirlerine ölümüne girişmeye başlıyorlar. Dövüş esnasında da sürekli birbirlerine laf atıyorlar. Bu laflar oldukça gaza getirici olabiliyor, ( Benim üzerimde sürekli bu etkiyi yarattı ) rakibe Allah ne verdiyse saldırıyorsunuz. Genel olarak monoton geçen arcade moduna bir renk katmış bu rival olayı. Renk demişken, eski SF'lerde arcade modunun en renkli olaylarından birisi olan araba parçalama, varil patlatma gibi ara bölümlerin olmaması beni biraz hayal kırıklığına uğratmadı değil. Neyse, arcade bölümüyle devam edelim. Arcade modunun boss'u SF serisinde yıllarca görmeye alıştığımız M.Bison değil, onun yerine bilimum deneyler sonucu ortaya çıkan, SF serisinin belki de en kazık dövüşçüsü Seth. Seth sizi sadece dövmekle kalmıyor, bir de üstüne dalga geçiyor sizinle. İlk seti avans olarak veriyor, sonraki setlerde tam anlamıyla kontrolden çıkıyor. Oyunu neredeyse her dövüşçüyle bitirmeme rağmen hâla tam anlamıyla üstünlük kuramadığım yegâne dövüşçüdür kendisi. Eminim oyunu oynayan birçoklarınız da benimle hemfikirdir. Ne kadar zor olsa da Seth'i yenmek tabi ki imkansız değil, belirli bir süre sonra hareketlerini ezberleyince Seth'i alt etmek daha kolay ama ilk dövüşlerde gamepad'i kırmazsanız iyidir. ( Zorluk seviyesi medium veya üstüyse özellikle ) Arcade moduyla ilgili söylenebilecek son şey ise şu olabilir : Oyunda bulunan gizli dövüşçüleri açmak için oyunun başında açık vaziyette bulunan bazı dövüşçülerle oyunu herhangi bir zorluk seviyesinde bitirmeniz gerekiyor. ( Örnek: Ryu, Abel, Chun-Li, Crimson Viper )

Multiplayer moduna ayrı bir paragrafta değineceğim o yüzden onu şimdilik geçiyorum ve training mod hakkında birkaç cümle sarfetmek istiyorum.

Training modda rakibinizin üstünde ( rakibinizin pozisyonu istediğiniz gibi, ister hareketli , ister hareketsiz, ister blok yaparken ,ister dövüşürken , tamamen size bağlı ) serbestçe bir sürü hareketi, komboyu deneyebiliyorsunuz. Kombolarını bilmediğiniz bir karakterin hareketlerini öğrenmek için training modu yerine birazdan anlatacağım challenge moddaki Trial'ı denemenizi öneririm.

Challenge modun içinde oynabilir 3 farklı ana mod var: Trial, Survival ve Time Attack. Her biri için normal ve zor seviyesinde 2 farklı seçenek var, yani toplamda 6 tane mod varmış gibi gözükse de temel olarak 3 çeşit challenge mod mevcut. Trial modunda herhangi bir dövüşçüyü seçiyorsunuz ve ekranda beliren komboları yapmaya çalışıyorsunuz. Her bir aşamada yapmanız gereken hareket sayısı belli, onları yapınca bir sonraki aşamaya geçiyorsunuz. Bütün dövüşçülerde normal seviyede 5 adet trial aşaması var. 1. aşama en basit hareketler, 2. aşama özel hareketler ve süper, ultra kombolar. 3.,4. ve 5. aşamalar ise bu ilk 2 aşamada yapılan hareketlerin ardı ardına yapıldığı çeşitli kombinasyonları içeriyor. Challenge modun içindeki diğer bir mod olan Time attack'ta seviye başına belirli süreniz var. Bu süre içinde minimum sayıda yenmeniz gereken rakipleri yenmeye çalışıyorsunuz, süreniz tükenirse başarısız oluyorsunuz. Bu modda her bir aşamada hem sizin hem de rakibinizin sahip olduğu özellikler değişebiliyor. Mesela ilk aşamalarda size sonsuz süper kombo barı veya arttırılmış defans modu gibi şeyler verirken, rakibin ultra kombo yapmasını yasaklayan aşamalar varken, seviye atladıkça CPU'yu güçlendirecek olan özellikler verilebiliyor. Survival modunda da bu bahsettiğim sistem geçerli ama Survival modunda süreyle yarışmıyorsunuz, dayanılıklığınız ölçülüyor. Her bir setten sonra kaybettiğiniz can bir sonraki sette size pahalıya patlıyor çünkü canınızın kaldığı yerden devam ediyorsunuz. Survival modunda her bir aşamada , her bir setten sonra iyileşme oranı var. % 50 ile başlayıp, % 10lara kadar iniyor bu iyileşme oranı seviye atladıkça.

Cammy Fei Long'a ultra kombosunu yaparken

YOU LOSE

Oyunun multiplayer kısmı oldukça düzgün çalışıyor. Multiplayer'da ya ev sahibi olup, kendi ayarlarınızda bir maç ayarlıyorsunuz ve başka bir oyuncunun bağlanmasını bekliyorsunuz, ya da başka bir oyuncunun açtığı oyuna bağlanıyorsunuz. Custom search yaparsanız, oyun istediğiniz parametrelere uygun olan maçları size getiriyor, quick search'te rastgele bulunan 3 maçı ekrana getiriyor. Rastgele bulunan maçlarda setlerin süresi, maçın kaç set olduğu ve ev sahibinin bağlantı hızını görebiliyorsunuz. Bağlantı seviyeleri 5 bar dolumu şeklinde ayarlanmış. Yani 5 bar'dan hepsi doluysa, bağlantı çok iyi, 1 tanesi doluysa kötü, hiçbiri doluysa çok kötü, 3 tanesi doluysa orta seviye gibi… Ben şu ana kadar 40'tan fazla maç yapmama rağmen 3'ten yukarı bir bağlantı seviyesinde oynamadım. Bazıları bu konuda endişe etmesin çünkü 3. seviyede çok akıcı, singleplayer oynuyormuş gibi oynuyorsunuz. 2.seviye de fena değil, çok az da olsa bir gecikme oluyor, 2'nin altındaki maçlara ise kesinlikle girmemenizi tavsiye ederim, ne kadar iyi veya kötü oynadığınızın bir anlamı yok, istediğiniz hiçbirşeyi yapamıyorsunuz. Multiplayer'da isterseniz hazırlık maçı tadında unranked match , isterseniz de puanınızı yükseltecek veya azaltacak olan ranked match'lere girebiliyorsunuz. Rütbe sistemi çok iyi ayarlanmış, çok iyi puanı olan oyunculara karşı kaybedince sizin puanınızdan çok az azalırken, rakip de sizi yendiği zaman çok az puan kazanıyor. Eğer çok iyi bir rakibi yeniyorsanız da size resmen piyango vuruyor, 3-4 maçın toplamında alabileceğiniz bir puanı alıyorsunuz. Multiplayer'da bulunan profilinizi de kazandığınız maçlara ve aldığınız puanlara göre özelleştirebiliyorsunuz. Mesela belli bir maç sayısına, galibiyete veya puana ulaşınca profilinize koyabileceğiniz yeni ikonlar , yazılar geliyor. Multiplayer'daki maçlar CPU'ya karşı oynadığınız maçlara göre daha zorlu ve daha öğretici geçiyor. Daha bir oyuncu olmak için multiplayer'da bir süre takılmak şart gibi. ( İsteyen PSN'imi ekleyebilir: Lareka, sıkı dövüşürüm )

SON SÖZLER
Street Fighter 4 mükemmel bir dövüş oyunu olmuş. CPU'ya karşı da oynasanız, başkalarına karşı da oynasanız saatlerinizi, günlerinizi , aylarınızı sıkılmadan geçirebileceğiniz bir başyapıt. Oyunun en kötü yanı, başında geçirdiğiniz saatlerden sonra özellikle başparmağınızda oluşan acı Buna da çare olarak internet üzerinden satılan SF'ye özel gamepad'leri veya arcade stick'i alabilirsiniz. Fiyatları pek uygun olmasa da Street Fighter 4'te geçireceğiniz zamanla doğru orantılı olarak düşünülebilecek bir yatırım. Özetle , Street Fighter 4'ü bütün PS3 ve Xbox 360 sahiplerine öneriyorum ,dövüş oyunlarını sevmeseniz bile arkadaşlarınızla yapacağınız birkaç dövüş günün yorgunluğunu atmanıza yetecektir.

eni nesil Alone in The Dark ilk olarak Xbox 360 ve PC oyuncuları ile buluşmasının ardından bıraktığı hayal kırıklıkları ile bir köşesine çekilmişti. PS3 sürümünü beklerken yapımcılar her zamanki klişe bahanelerinin arkasına saklanarak 'PS3 için oyun yapmak zor' çalışıyoruz diyerek PS3 sahiplerini geçiştirmişlerdi. Fakat oyunun içinde bulunduğu yapısal

Aslında oyunun çıkmasının ardından bildiğiniz üzere bir hayli zaman geçti ve güncelliğini yitirdi. Bu bakımdan bazı oyuncular için bu yazı pek bir anlam ifade etmeyebilir ama elime henüz geçmiş bu eski dostu da PS3 sahipleriyle paylaşmadan edemeyeceğim. Oyunun hikâye kısmını, karakterlerini atlayarak (Zaten diğer incelememizde oyunun ilerleyişi ve hikâye hakkında yeterince bilgi alabileceğinizi düşünüyorum) size daha önceki sürümlerden farkını ve PS3 sahiplerinin neden oynaması gerektiğini anlatacağım. Malum bu türde oyun artık neredeyse çıkmıyor. Eski efsane yapımlar, tarzları değiştirilerek türleri perişan ediyor. O yüzden kalan bir kaç sadık arkadaşa da sırtımızı çevirmenin bir anlamı yok.

Alone In The Dark: Inferno PS3 sürümü ile birlikte yenilenmiş kontrolleri ve daha iyi bir oynanabilirlik ve daha iyi bir yapay zeka vaat ediyor. En önemli problem olan PC ve Xbox 360'daki kontrol sorunu artık ortadan kalkmış durumda. 360 derece rahatlıkla kontrol edilebilen kamera ile karakterinizi daha iyi kontrol edebiliyorsunuz. Kontroldeki düzeltmeler kamera açısıyla da bitmiyor artık karakterinizi analog çubuklar ile daha iyi kontrol edebiliyor ve dövüşler esnasında havayı dövmek zorunda kalmıyorsunuz. Ayrıca envanter ekranında D-pad veya analog çubuk ile kombinasyonları daha rahat yapabiliyorsunuz. Araç kullandığınız bölümlerde ise araçların dinamizmi ve kontrolleri de elden geçirilmiş durumda. Central Park'daki giriş sahnesini artık 110 kez oynamak zorunda kalmayacaksınız! Kontroller ve bu yapısal düzeltmelere ek olarak bazı bölümlerde elden geçirilmiş ve hatalar da giderilmiş durumda. Mesela 59th caddedeki yarışa zorluk seviyesine ek olarak checkpoint de eklenmiş. 6. bölüm baştan sona daha heyecanlı bir hale getirilmiş. Yani sadece bu düzeltmeler ile bile Alone In The Dark: Inferno oynanabilir bir oyun olmuş. AitD: Inferno yine PS3'de bu düzeltmelere ek olarak grafik olarak da biraz canlanmış ve cilalanmış. Renk paleti daha güzel gözüküyor artık. Her ne kadar plastik karakter modellemesi tüm sürümlerde göze batsa da çevre ve atmosfer artık daha canlı gözüküyor. Oyunda yine Playstation 3 oyunlarında artık olmaz ise olmaz Trophy desteği de unutulmamış. Yaklaşık 50 adet Trophy açılmak için sizleri bekliyor. Oyunun yükleme süreleri de oldukça kısa tabi bunda oyunun zorunlu 4 GB�lık bir ön yüklüme yapmasının da etkisi yok değil. Tüm bu düzeltmeler ile oyunu artık boğuşmadan oyunun keyfine vararak oynayabilirsiniz.

AitD: Inferno vaat ettiği gerilim ve yeni oynanış tarzı ile oynanmayı hak eden bir yapım. Keşke Eden, oyunu bu haliyle ve üzerinde daha fazla çalışarak başta çıkarsaydı da bizlerde bu kadar bekletmeseydi. Yapımcıların hemen çıkarma ve çok satma kaygılarının yerini keşke sadece oyuncuları göz önüne alarak beklentilerine cevap verecek nitelikte oyunlara imza atmak alsa. Keşke eski oyunlar katledilmese en azından bir yeniden yapım ile özüne sadık kalarak tekrar çıkarılsalar da biz eski dinozorları sevindirseler. Çok bir şey de istemiyoruz hani.. Neyse sitemlerimi kendime saklayıp ,şin özüne gelecek olursam türü seven oyuncular için AitD: Inferno'daki bu düzeltme ve yeniliklerin oyunu almanız için yeterli olacağını düşünüyorum. Tabi bunu söylerken gerçekten bu türü seven oyuncuları göz önüne alarak konuşuyorum. Eski oyunlardaki atmosfer ve gerilim AitD: Inferno'da da mevcut. Bu yönden oyunun hakkını yememeyi düşünüyorum tabi bunda RE: 5 ilk izlenimlerim ile içine düştüğüm psikolojik bozukluğun da etkisi yok değil. Ayrıca 'PS3 için oyun yapmak zor' diye zırvalayan yapımcılara da 'hadi ordan, hadi ordan..' diyerek eski bir halk deyişiyle selamlıyorum. Oyunsuz kalmayın, iyi eğlenceler.

ocukken televizyonda bir maç izlediğimde her zaman teknik direktörün takıma ne kadar yararlı olduğunu görürdüm ve babama "Baba teknik direktör nasıl olurum?" diye sorardım. Aldığım

olurdu ama ben hayal kurmaya devam ederdim. Büyüdüm, geliştim. Olgunlaştım. TrGamer'da yazar oldum. Tam ümidi kesmişken birde ne göreyim, Football Manager! Gerçekte olamadım, bari sanal ortamda menajer olayım dedim içimden ve evet oldum. Artık ben Fenerbahçe'yi yöneten bir

Loading..

Football Manager serisini önceden oynadıysanız, oynanış olarak hiçbir zorluk çekmeyeceksiniz. Menüler Football Manager'in her oyununda olduğu gibi klasik tasarlanmış. Önceki serileri oynamayan arkadaşlar için açıklayayım. Solda menümüz, yukarda kısayollarımız var. Menü herzamanki gibi kolay erişilebilir ve pratik. Football Manager 2009 bize tamı tamına 51 tane seçilebilir lig sunuyor! Bu liglerde tabiiki Türkiye ligi de mevcut. SI Games her ligi lisanslı olarak almasa bile takım ve futbolcu isimleri tamamen gerçek.

Oyuna başlarken bizden bir menejer yaratmamızı istiyor. Bu menejerin yaşından uyruğuna kadar her şeyini biz seçiyoruz! İstersek menejerimize bir profil resmi seçiyoruz. Oyuna büyük bir takımda başlarsak, bizden beklentileride bir o kadar büyük oluyor. Örneğin Türkiye liginde Kocaelispor ile başlarsak, bizden sezonu ilk onun içinde tamamlamamızı istiyor. Fakat Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş gibi takımları seçersek, bizden beklentileri ya şampiyonluk yada en az ilk üç oluyor... Oyuna büyük bir takımda başlarsak yönetim, medya ve taraftar bize güvenmiyor ve en ufak bir hatamızda kovulma noktasına kadar geliyoruz. İki, üç sezon oynadıktan sonra başarılı olursak medyanın, yönetimin ve taraftarın bize güveni artıyor, prestijimiz artıyor ve taraftarlar tarafından sevilen bir menAjer oluyoruz! Unutmadan ekleyeyim, dilersek oyuna işsiz bir menejer olarakta başlayabiliriz ve bize tekliflerin gelmesini bekleyebiliriz...

Nintendo'nun daha büyük ekran ve dahili kamera gibi yeniliklere sahip olan ve Lite'a gore biraz daha inceltilmiş yeni el konsolu Nintendo DSi adını alarak önce Japonya'daki raflarda yerini almış ve kısa sürede 1 milyonluk satışı geçmişti. DSi şimdi 3 Nisan'daki Avrupa çıkartmasına hazırlanıyor. Yazılımsal olarak da bazı eklentiler kazanan ürün aynı tarihte ülkemizde de satılıyor olacak.